Автор Тема: Бълнуванията на един академик  (Прочетена 8925 пъти)

Неактивен Komap

  • Администратор
  • Академик
  • *****
  • Публикации: 309
  • Респект: 28
Бълнуванията на един академик
« -: Юли 27, 2007, 01:21:41 »
Сайтът на Информацианна агенция "Фокус" (www.focus-news.net) публикува вчера едно интересно интервю, което е прелюбопитно и затова го копирам тук. Коментарите в случая са просто излишни...


Академик Блаже Ристевски от Македонската академия на науките отговори на въпроси на журналисти след края на поклонението пред гроба на Кръстьо Мисирков. В интервюто са използвани въпроси на Първан Симеонов - журналист на свободна практика.


Блаже Ристевски: (...) Тук не трябва да има дилеми. Спекулира се от някои хора, които мисля, че недостатъчно познават не само трудовете на Мисирков, а въобще македонските работи и времето, в което живееше Мисирков. Това, което се прави днес в политически план, е оскърбление за този гроб. Днес трябва да работим за “осветляване” на Мисирков, с всички негови добри дела, които е направил не само за Македония, а и за България, а и не само за България. Той беше човекът, който допринесе и за Русия, и за Бесарабия, човек, който остана последователен македонец. Когато прочетете събраните трудове на Мисирков - публикуваните и ръкописите, ще се уверите, че човекът е бил последователен в съвестта си, в чувството си и борбата за македонска държава с македонски литературен език, македонска история и култура. Тук не трябва да се залъгваме.
Въпрос: И все пак да Ви попитам защо? Все пак той самият се нарича българин. Нееднократно. И защо завършва живота си в една гимназия в Габрово? Защо се нарича българин?
Блаже Ристевски: А защо в Габрово? Какво прави в Габрово?
Въпрос: Не знам, Вие ми обяснете.
Блаже Ристевски: Той никога не е бил в Габрово.
Въпрос: Така да бъде, а защо се нарича българин?
Блаже Ристевски: Той беше гражданин на България, момче. И нямаше къде да ходи, защото същият този Мисирков през 1922 и 1923 година изпрати купища писма, за да отиде в Македония и да напусне България. Разговаряше и пишеше до югославското посолство да му се позволи да бъде учител в Македония, а ако не му бъде позволено, тогава да бъде учител в Загреб; ако и това не му се позволи, тогава нека да е в Белград. Само да му се позволи да бъде близо до своята страна, защото не искаше да почива в чужда страна.
Въпрос: А защо в своя дневник се определя като българин?
Блаже Ристевски: Момче, вие пак едно и също.
Въпрос: Не ми отговаряте, затова Ви питам.
Блаже Ристевски: Защото в това време, 1913-а година, ако Вие сте учили и вероятно знаете, `13-а година имаше две балкански войни, в които се разцепи тази наша земя. И тогава Мисирков застана на позицията, както и преди това, както и след това в критичните моменти, да не се разделят страната и народът. Да остане цял, и страната цяла, макар и да отиде в България, с която сме достатъчно близки.
Въпрос: И затова той казва аз съм българин. Затова?
Блаже Ристевски: Не затова. Защото единствено така можеше да се присъедини и в същото време трябва да ви кажа, че той публикуваше много остри статии в Петербург срещу българската политика и за македонската национална мисъл. По същото време, а имайте предвид, че в тази 1914 година най-вече, неговият меморандум, подписан от него и от Димитрия Чуповски, наистина представлява едно ранно завещание за мисирковото национално, македонско чувство и македонската мисъл. Затова, момче, не се подвеждайте по някакви...
Въпрос: Питам, това са негови думи.
Блаже Ристевски: Това са негови и така аз ги огласявам.
Въпрос: Кога лъже: когато казва, че е македонец, или когато казва, че е българин?
Блаже Ристевски: Никога в живота си не е лъгал.
Въпрос: В единия от двата случаи явно лъже?
Блаже Ристевски: Не е вярно. Той само се е адаптирал към моментната политическа ситуация, за да може да получи нещо за своята страна и своя народ. Македония, момче, преживя трудни исторически изкушения. Ако знаете, тогава може да разберете: аз, Блаже Ристовски, до 1941 година бях сърбин и се пишех сърбин. Лъжех ли? Не лъжех. Аз бях ученик в сръбско училище. От 1941 до 1944 година ме обявиха за българин. И аз във всички документи се пишех българин. След 1944 година, в собствената ми държава аз можех да се пиша македонец. Разбирате ли Вие това? Като историческа истина? Аз, живият, пред Вас. Какво съм аз? Сърбин, българин? Какво?
Въпрос: Кажете ми?
Блаже Ристевски: Ами виждате ме.
Въпрос: Какъв сте Вие по националност?
Блаже Ристевски: Момче, прекалено сте млад, за да Ви отговоря на такъв дързък въпрос, съжалявам за израза, защото наистина е непристойно да ме питате.
Въпрос: Ще ви питам две други неща, последно, като представител на Македонската академия на науките и изкуството (МАНУ): в България се знае, че има фалшификации на българската история в Скопие, при това доста. Това ще продължава ли занапред и как ще го коментирате?
Блаже Ристевски: Никога не е имало фалшификация, а има недостиг на документация, която сега имаме частично възможност да проучваме, особено в България, до скоро и в Русия, а да не говорим за Гърция - там все още нямаме достъп. И какво искате да Ви отговоря? Какви фалшификации? Какво? Фалшификациите да ги търсим в това, че някой се е декларирал по този или по онзи начин? Всички тези хора, които са живеели в турско, са се декларирали такива, каквато е била държавата. Ето това, вие, младите поколения, не можете да разберете.
Въпрос: Каква държава е имало, когато се е подготвяло Илинденско-преображенското въстание? Защо тогава пак са се наричали българи?
Блаже Ристевски: Защото нямаше македонска държава. Защото тогава по-голямата част от македонците бяха в българската екзархия и според турските закони и шериатската система, където не се признават нации, а вяра. Можеше да се декларират само според църквата, а църквата беше Българска екзархия. Нищо друго Турция не можеше да признае. Това трябва да разберете вие, младите поколения и вашите учители - мои колеги за съжаление.

***

Въпроси на Агенция “Фокус”

Фокус: Г-н Ристевски, как се чувствахте днес на гроба на Кръстьо Мисирков?
Блаже Ристевски: Тъжно. Чувайки вашите въпроси, тъжно. Не Вашите, а на момчето...
Фокус: Кога за последен път сте били на гроба на Мисирков?
Блаже Ристевски: Аз съм идвал няколко пъти. За последен път идвах преди няколко години.
Фокус: Смятате ли, че в бъдеще трябва да има подобни посещения?
Блаже Ристевски: Нормално ще бъде да има такива посещения. Какво лошо има в това? Става дума за един наш изтъкнат деец, значим за нашата история.
Фокус: Смятате ли, че официалните власти обръщат достатъчно внимание на Кръстьо Мисирков?
Блаже Ристевски: Разбира се. Неотдавна Фондация “Рамковски” откри паметник в центъра на Скопие, Институтът за македонски език носи неговото име.
Фокус: Говоря за официалните власти.
Блаже Ристевски: Вижте, това е неправителствена асоциация, тук правителството не се намесва. Без да знаят организаторите обаче, взели и свещеници, за да организират панихида. Това обаче е невъзможно. Ние не можем да очакваме това да ни се позволи. Това бе грешка на организаторите. Това е обаче от незнание. Това не е държавна делегация. Аз съм тук като Блаже Ристевски, който цял живот се занимава с проучването и на Мисирков, и на мисирковизма, и на македонската национална мисъл като цяло. Аз тук дойдох заради пиетета към Мисирков, както и към Екатерина Михайловна (жената на Кръстьо Мисирков - бел. “Фокус”), а и неговия внук.
Фокус: Има ли сътрудничество между Българската академия на науките (БАН) и МАНУ?
Блаже Ристевски: За съжаление не мога да се похваля с това. Нямаме такова сътрудничество, каквото бихме могли да имаме, тъй като ние най-вероятно сме най-близките народи в славянския свят.

Не е много ясно откъде на задаващия въпросите му е хрумнало Габрово, но... Известно е, че Кръстьо Мисирков умира в София. И ето любимото ми сравнение между...два македонско сайта:

За начало Википедиjата:

Крсте Петков Мисирков (уште Крсто Мисирков, во Бугарија Кръсте (уште Кръстю или Кръстьо) Петков Мисирков, во Србија Крста Петковиќ, во Русија Кристе Мисирков) е роден на 18 ноември 1874, во село Постол - Ениџевардарско, во Беломорскиот дел на Македонија.

До IV-тото одделение, учи во во патријаршиско - грчко училиште. Во 1889 година тргнува за Белград да учи гимназија. Подоцна избегал во Софија. Бидејќи во учебната 1890 - 1891 година во Софија го завршил II и го започнал III клас, тој бил примен да го продолжи образованието во една белградска гимназија. Кога Мисирков се запишал во II клас на Богословско-учителската школа во Белград доаѓа до бунт во школата. Оваа школа била под директен патрон на србско-пропагандистичкото друштво „Свети Сава“ кое спроведувало србизаторска политика и војничко-језуитски режим во училиштето. Во раководството на овој бунт, се нашол и Крсте Петков Мисирков.

Во Белград се основа Ученичка дружина „Вардар“ чија официјална цел, според нејзините правила, гласи: Да работи врз испитување и запознавање на својата татковина во географски, етнографски и историски поглед, а чии неофицијални, а вистински цели, според нејзиниот основач Крсте Петков Мисирков биле : Него i ите члено i и да се запозна i ат и да си изработат i една програма, која ке i а осашчествуваат во Македони i а та i но од србцката пропаганда . (Наистина чудно как не му е хрумнало да се защитават и от българската пропаганда! - бел. моя ;D )

Мисирков, во 1895 година добива учителско место во Приштина, како најдобар питомец според успехот од таа генерација. Но тој, наместо да се јави во Приштина, со добиените средства тајно се префрла во Одеса.

Во Одеса учителската школа од Белград не му е признаена како полно средно образование, па Мисирков со помоош на застапништвото на Владимир Карлович Саблер, е упатен на дошколување во V клас на Духовната семинарија во Полтава, во денешна Украина.

На 18 јули 1896 година го моли бугарското Министерство за просвета во Софија да биде запишан како студент, но тие веќе на 9 август го одбиваат. Веднаш, на 11 истиот месец, испраќа писмо до институтот на кнезот Безборотко во градот Нежин, но и тука е одбиен. По една година, на 12 јуни 1897 година Мисирков се пријавува во Московската градска управа на конкурс за доделување стипендија И. С. Аксаков, но и тука е одбиен.

Тогаш од Полтава, Мисирков заминува за Санкт Петербург кај својот покровител В. К. Саблер, кој го препорачува кај помошникот министер за одбрана да биде запишан на Историско-филолошкиот факултет на Московскиот универзитет, што била најголемата желба на Мисирков, но поради законски пречки и тука е одбиен.

Успева да се запише на Воено-медицинската академија во С. Петербург, каде што му ги нострифицирале документите и тој веднаш, на 12 септември 1897 година, се префрла на саканиот Историско-филолошки факултет.

На 5 јануари 1898 година го моли Петербуршкото словенско благотворно друштво за материјална помош, опишувајќи ја својата невозможна положба, предизвикана од својата сопствена грешка која се состои во запоставување на своите лични интереси пред интересите на мојата татковина и народот. Кога во март 1898 година најпосле ја добил својата стипендија, здравјето веќе значително му се разнишало.

Целиот октомври 1898 година Мисирков го поминува на лекување во Клиничката воена болница во С. Петербург, а потоа по лекарски совет заминува за Македонија. Во пролетта 1899 година се враќа од Македонија, но повторно со нарушено здравје, тешко се разболува и во јуни повторно е испратен на лекување дома, а во С. Петербург се враќа во септември. Летото 1900 година, Мисирков патувајќи за Македонија на бродот Одеса кој патувал за Солун се среќава со професорот Петар Алексеевич Лавров кој патува за Македонија како член на Македонската експедиција, на Руската академија на науките. Тоа му дава шанса на Мисирков да му го препорача родното село Постол, на професорот, за филолошко-етнографски истражувања. Самиот професор Лавров во еден извештај, пишуван веројатно на почетокот на 1901 година, запишал дека се сретнал со Мисирков.

При престојот во Постол, древна Пела, професорот Лавров му препорачал на својот иден студент не само да собира македонско народно творештво (што Мисирков го правел и порано), туку и да направи дијалектолошко-историски опис на родниот крај на македонски јазик. Од овој период се првите досега познати најрани фонетски записи на родниот јазик на Крсте Петков Мисирков и дваесетината пронајдени записи на народни песни. Така Мисирков станал мошне близок со својот професор Лавров и со негова помош подготвувал цела серија од материјалите кои ги донел од Македонија, посебен граматички опис на Постолскиот говор, македонско-руски речник и издание на собраните македонски народни песни. Лавров распишал и конкурс за награда, специјално за Мисирков, под наслов Народните песни на Македонските Словени како етнографски извор.

Мисирков со задоволство започнува да работи на конкурсната тема, но поради здравствени причини и климатските услови во Петербург тој е принуден да замине за Одеса. Тука тој ја подготвува својата дипломска работа Кон прашањето за народноста и причините за популарноста на македонскиот крал Марко која ја одбранил со одличен успех во наредната пролет во Петербург под менторство на П. А. Лавров.

Тој е еден од основачите на Тајниот македонско-одрински кружок (ТМОК) во С. Петербург во септември 1900 година, чија цел, според зачуваниот Протокол била: Да го помага материјално и морално македонското дело и според своите можности, да го следи неговиот развиток. Во 1902 година, веднаш по дипломирањето, кога се спрема за постдипломски студии, Мисирков станува претседател на ТМОК и негов најактивен член.

Заедно со Димитрија Чуповски, Г. Константинович, Стефан Јакимов Дедов, Дијамандија Трпков Мишајков (двајцата дојдени од Белград) и други македонски студенти и емигранти, на 28 октомври 1902 година, го основале Македонското студентско друштво „Св. Климент“, кое во следната година, со подготвен устав го добива конечното име Македонско научно-литературно другарство Св. Кирил и Методија.

Писмено се откажува од подготовката за професорско звање на Катедрата за словенска филологија и решава да ја прифати егзархиската понуда да биде преподавател во Машката класична гимназија.

Посебно значење има и зближувањето на Мисирков со рускиот конзул во Битола А. А. Ростковски, со кого прв пат се сретнува во С.-Петербург во 1897 година. Во Битола Ростковски го зема Мисирков за учител на своите деца, со што Мисирков добил можност да влезе во дипломатските кругови на битолскиот дипломатски круг и да биде во тек со актуелната балканска и европска политика за Македонија.

Во Битола пристигнал првиот (привремен) претседател на Другарството во Петербург Дијамандија Т. Мишајков. Тие се поврзуваат со активноста на Стефан Ј. Дедов, кој се наоѓа во Софија со задача да го издава неофицијалниот орган на Другарството Балканъ.

Во екот на востаничките акции на Илинден се случува убиството на рускиот конзул во присуство на Мисирков, поради што тој мора да замине за Русија во придружба на телото на убиениот конзул, како сведок.

Во есента на 1903 година Крсте ја оформил книгата За македонцките работи и отишол во Софија за да ја напечати.

Мисирков и тука од македонските интелектуалци и револуционери составува Македонско научно-литературно другарство и со помош на својот содругарственик Стефан Ј. Дедов се обидува да го обезбеди и пласманот на својата книга.

Подоцна, по покана на една група студенти од Белград, Мисирков тргнува со театарската група на Војдан Чернодрински за српската престолнина.

Кон крајот на животот, тој го искажува пак своето национално самосознание во неговиот последен текст: "Самоопределувањето на Македонците", (објавен исто така во "Мир" на 25 март 1925 год), во кој вели: "Свеста и чувството дека сум Македонец треба да стојат повисоко од сè друго на светов. Македонецот не треба да се слева и да се обезличува живеејќи меѓу Бугари и Срби. Ние можеме да ја констатираме блискоста на српските, бугарските и македонските интереси, но сè треба да биде оценувано од македонско гледиште."

Умира во сиромаштија на 26 јули 1926 година во Софија од рак на мозокот. Неговите посмртни останки се на софиските гробишта. (Хитро! Човекът пише във в-к "Мир" и умира в София - бел. моя)


А ето и други цитати от http://www.geocities.com/mac_truth/secrets/misirkov.html, че и от в-к "Мир::
Крсте Мисирков е роден во 1874 година во с. Постол, Ениџевардарско. Завршува образование како српски степендиант во Белград при професор Стојан Новаковиќ. Добро познато е дека Мисирков е првиот кој ги излага идеите на Новаковиќ „за култивирање на македонизам" кај Бугарите во Македонија во својата книшка „За Македонцките работи".
Но што криjат за Мисирков нашите историчари:

1. Мисирков jaвно се откажува од пишувањата во својата книшка објаснувајќи, дека „истапил како импровизиран политичар по македонското прашање".
2. До крајот на својот живот Мисирков напишува множество научни трудови, каде го брани бескомпромисно Бугарскиот карактер на словенското население во Македонија.
3. Секој кој е прочитал „За Македонцките работи" знае, дека и во неа Мисирков пишува, дека целото словенско население на Македонија, само се нарекува и се чуствува, како дел од Бугарската нација. Есенцијата на идеите на Мисирков до кpaj на животот му е собрана во една негова статија во вестник „20 Јули" издаван од Илинденската организација во Софија:
„Се нарекуваме ли ние Болгари или Македонци, ние секогаш се сознаваме како оделна, единна, совршенно одлична од Србите и со Бугарско национално сознание народност."


„Читателите на таа статија ќе бидат вероватно изненадени од грамадното противоречие, кое ќе сретнат во неа за разлика со оноа, кое го читале или можат да прочита во мојата брошура „За македонцките работи". За одгатнување на противоречието доста е да се припомни, дека , таму истапив, како импровизиран политичар по македонското прашање... Сета содржина на 6poшурата стоеше толку далеку од безпристрастната наука..." и т. н."
Списание "Българска сбирка" 1910-1911г.


"...Идејата за оделен македонски народ е една итро скроена лага, за да имаат србите право барем на дел од Македонија".
"...Србиија ги владее земјата и телата на Македонците; душите им пак са во Бугарија и на Бугарија, за да бидеме добри словени треба да бидеме добри Бугари..."
"Koј е против Велика Бугарија тој е npoтив словенството..." 3 јануари. 1915 год.
"..Зошто Србите ја сакаат Македонија? Што српско има во таа чисто бугарска страна, која остава таква од 6-ти век и до денешен ден, покрај превратностите на историјската судба"
Весник „Мир" од 8 март 1919 год.


Дали МАНУ не е време да закрие единия сайт и да даде официално тълкуване по въпроса? Очакваме акад. Ристевски да свърши тази епохална и много похвална дейност ;D
« Последна редакция: Юли 27, 2007, 01:46:37 от Komap »
***Най-редкият човешки жребий е възможността да избираш!***

БГ История

Бълнуванията на един академик
« -: Юли 27, 2007, 01:21:41 »